|

خاموشي دريا هگل فيلسوف بزرگ آلماني گفته بود: «تكامل با تاريخ ايران آغاز ميگردد.»
براستي فرهنگ و تمدنِ درخشانِ ايران از دوران باستانْ الگويِ آموزش و فراگيري دانش و علم، نمادِ بزرگي و عظمت و جايگاه برخوردِ انديشهها و همزيستي مداراجويان] آيينها بوده و اين حقيقتي است كه تمامي انديشمندان و بزرگانِ جهان حتي در كشورهاي پيشرفته و با تمدنِ باستاني، از سههزار سال پيش بدان گواهي دادهاند.
[ادامه نوشتار] نقد و بررسی کتاب «تاريخ ادبيات ايران پيش از اسلام» نويسندۀ كتاب، روانشاد دكتر احمد تفضلي پژوهشگر گرانقدر و استاد زبانهاي ايراني باستان در دانشگاه تهران است كه از او نوشتههاي بسياري بهصورتِ كتاب و مقاله در نشريههاي علمي داخلي و خارجي به زبان فارسي و ديگر زبانها ديدهايم. پژوهندهاي كه سي سال در زمينۀ زبانهاي كهن ايراني و شناسانيدن فرهنگ پرارج ايران باستان كوشيد و تا آخرين لحظۀ زندگي قلم از نوشتن و زبان از گفتن و آموختن باز نداشت. جاي اندوه فراوان است كه اين آخرين نوشتۀ او كه حاصل پژوهشهاي ژرف او و فرآيند همۀ آنهاست، زماني انتشار مييابد كه چهره در نقاب خاك كشيده و اقبال همگان را به اين اثر خويش نميبيند. كتاب با همت همكار ديرين و فرزانۀ او خانم دكتر ژالۀ آموزگار به مرحلۀ انتشار رسيده و پيشگفتار (ص 3) و مقدمۀ آن (ص 11) نوشتۀ ايشان است. مطالب اصلي كتاب با گفتوگو دربارۀ ادبيات مادي (ص 15) آغاز ميشود و بهترتيب تاريخي در بخشهاي زير ادامه مييابد: ادبيات فارسي باستان (ص 21)؛ ادبيات اوستايي (ص 33)؛ دورۀ اشكاني (ص 73)؛ كتيبههاي دورۀ ساساني (ص 81)؛ ادبيات پهلوي (ص 111)؛ ادبيات مانوي (ص 331)؛ ادبيات زبانهاي ايراني ميانۀ شرقي يعني سغدي، سكايي، خوارزمي و بلخي (ص 355)؛ كتابنامۀ فارسي و عربي (ص 369)؛ كتابنامۀ ديگر زبانها (ص 387) و فهرست اعلام (ص 415). [ادامه نوشتار] شهرهاي ايران (جلد دوم)، به کوشش دکتر محمديوسف کياني، تهران، 1366، 456 صفحه توصيف شهرهاي ايران از جهت باستانشناسي، جغرافياي تاريخي، سياسي و اجتماعي و اقتصادي و شهرسازي از موضوعاتي است که جا دارد دربارهء آن کوششهاي فراوان شود. کتاب شهرهاي ايران درواقع جلد دوم کتابي است با عنوان «نظري اجمالي به شهرنشيني و شهرسازي در ايران» که در سال 1365 بههمّتِ دکتر محمديوسف کياني منتشر شدهاست. در جلد اول کتاب از شهرنشيني در هزارهء پنجم ق.م. تا شهرهاي باستاني مانند جرجان و اصفهان و قزوين و شيراز و شهرهاي نسبتاً جديد مانند تهران سخن رفتهاست [ادامه نوشتار] |